สวัสดีมนุษย์ทุกคน ตอนนี้คิดถึงเพื่อนๆ 604 มากๆ

คิดถึงเพื่อนๆ พ.ส. ร่มโพธิ์ทุกคน (ขี้โม้..)

จนนอนไม่หลับเลยนะเนี้ย

เห้อออ ใจหายเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ววะ

ใช้ชีวิตร่วมกันมาตั้ง 3 ปี เจอหน้ากันแม่งทุกวัน

ไม่มีพวกเมิงกุว่ากุคงเหงาตายว่ะ

ไม่มีคนแร๊พไทเทให้ฟัง ไม่มีเสียงวุ่นวาย

ไม่มีเรื่องขำๆ หรือประเด็นอะรัยให้สนุกๆ ได้

แล้วที่สำคัญไม่เห็นพวกเมิงทะเลาะกาน

ฮาดี แบบนั่งเรียนอยู่ดีๆ แม่งก็ลุกขึ้นมาต่อยกัน

สักพักก็เลิก เส็ดแล้วแม่งก็มานั่งหัวเราะกัน

อ. ก็งง พวกเมิงเป็นรัยกัน

แล้วก็ไม่ได้เรียนทั้งช.ม. 55+

ทุกอย่างกะลังจะกลายเป็นความทรงจำ

กุอยู่กะพวกเมิง ทำให้กุรู้สึกมีพลังอำนาจบางอย่างว่ะ

อย่างตอนกีฬาสี พวกเมิงทำกุประทับใจมากๆ อ่ะ

จากตอนม.5 ได้ที่โหล่ พอหลังจากนั้น

พวกเราก็เข้มแข็ง และวางแผนกันอย่างตั้งใจ

จนประสบความสำเร็จจนได้ ทุ่มเทกันจริงๆ อ่ะ

พอกุนึกถึงภาพวันเก่าๆ ก็อยากจะร้องไห้เลย

เพราะคิดดูดีๆ ต่อไปนี้ก็จะไม่มีภาพวันเวลา

ที่เราจะได้อยู่ร่วมกันอีกแล้ว เศร้าเนอะ

เห้ออ หวังว่าพวกเราจะได้โคจรมาพบกันอีก

จะไม่ลืมพวกเมิงเลยว่ะ 604 สาวกไทเททั้งหลาย

กู๊ดบาย แล้วเจอกันใหม่นะเพื่อน โชคดี

-----------------------------------------------------------------------

ฝากเอ็มวีไว้ด้วย มีหลายเวอชั่น 55+

http://www.youtube.com/watch?v=DMqDJDLJkVs

สวัสดีก๊าบบบ!! แหะๆ หายไปเหมือนจะไปตั้งหน้าตั้งตาเรียน แต่จริงๆ แล้ว

ไม่ใช่เลย ไปตั้งหน้าตั้งตาเล่นซะมากกว่า สุดท้ายคงไม่พ้นราม แต่มีคนบอกว่า

เมิงอย่าเรียนรามเลย อย่างเมิงเรียนรามไม่จบหรอก เออ จริงของมัน ยิ่งเป็น

พวกสมาธิสั้นอยู่ด้วยชั้น สงสัยต้องไปเรียนพวกเอกชน หรือไม่ก็ภาคพิเศษแล้วล่ะ

55+ ที่ผ่านมาก็มีแต่เรื่องทั้งนั้น ก็ช่วงอาทิดที่ผ่านมาคอมเสีย มันไม่ขึ้นวินโดร์

ให้ เลยต้องเอาไปให้ร้านคอม ให้ทีก็อยู่เป็นอาทิดเลยอ่ะ โคตรเศร้าอ่ะจะลงแดง

ตาย ยังดีที่เอาเพลงลงโทรศัพท์มือถือไว้ยังพอดำรงชีวิตอยู่ได้ แต่ที่เศร้าตามมา

คือโดนล้วงกระเป๋า แล้วมันเอามือถือไปได้ เนื่องจากวันนั้นไปประชุมสีที่รร. เลย

แวะไปเดินเล่นเซ็นปื่นนิดนึง พอเบื่อๆ ก็เลยกะว่าจะไปบ้านแอม เพื่อไปเล่นเน็ต

ไฮ-สปีด (เพื่อการนี้โดยเฉพาะ) ปรากดว่าระหว่างที่เดินทางโดยรถเมสาย 516

คนก็เยอะแยะไปหมดเลย หันไปดูกระเป๋าอีกที จะหยิบโทรศัพท์มือถือมาดู เนื่อง

จากอยู่ดีๆ ก็มีภาพมือถือแวบเข้ามาในหัวสมอง พอหันไปดูปรากดว่าซิปมันเปิดอยู่

ก็ควานหามือถืออยู่นานเลย เส็ดแล้วก็หันไปบอกแอมว่า แอมมือถือหายว่ะตกใจมาก

ทำรัยไม่ถูกโทรไปหาแม่ ออกแนวโทรไปฟ้องว่ากุโดนล้วงกระเป๋า วางจากแม่เส็ด

โทรหาพ่อ ดีที่พ่อกะแม่ไม่ว่าเลยซักคำ เพราะเค้าคงกลัวเราเสียใจล่ะมั้ง อยู่บนรถ

วางมาดมากเลยอ่ะ ประมาณว่าไม่เป็นรัย แต่ในใจนี่ร้องไห้ไม่หยุด พอลงจากรถก็

ร้องไห้เลย แบบว่าเคยสัญญากับพ่อว่าจะรักษาเอาไว้ให้ดี ถึงแม้ว่าเพิ่งใช้มาได้แค่

5 เดือนกว่าๆ แต่สภาพเครื่องเหมือนใช้มาแล้ว5 ปีก็ตาม แต่เพราะความผูกพันธ์

ที่แบบว่าไปไหนก็ต้องไปด้วยกันตลอดงัย อาบน้ำยังเอาไปด้วยเลย เพราะจะต้องเปิด

เพลงฟังตลอด ประมาณว่าทั้งวันเราต้องใช้อะไรๆ ที่มันต้องมีมือถือเกี่ยวข้องอยู่ด้วย

น่ะแหละ ชีวิตช่วงนั้นเหมือนเราตายทั้งเป็นเลย ปกติจะต้องเล่นเน็ต+ฟังเพลงทุกวัน

ไม่มีคอม ก็ยังมีมือถือใช่ม่ะ แต่นี่มือถือก็หายไปอีก วันๆ นึงของเราก็เลยมีแต่นอน

กับนอนทั้งวัน หนังสือก็ไม่อ่าน เพราะไม่มีเพลงให้ฟัง เลยอ่านไม่ได้ (เป็นข้ออ้างที่ดี

มากเลยอ่ะ) แต่ช่วงนี้ก็เริ่มดีขึ้นแล้ว คอมกลับมาแล้ว เย้ๆๆ

ปล. คิดถึงทุกคนเลย พี่ลูน่า พี่หนูนา พี่ด้ง พี่แคท เมเนเจ่อด้วย อยากเจอทุกคนเล้ย
ปล. ขอบคุณทุกคอมเม้นน้าฮ่า รักอีดะจังเลย จุ๊บๆ